Zorgen

Zorgen om je kind, werkloosheid, gezondheid, zorgen, zorgen zorgen.

Al heb ik de vrijheid om voor niemand meer te hoeven zorgen, geen ouders geen kinderen thuis. Niet dat soort verplichtingen of verantwoordelijkheden.

In feite moet ik gewoon zien om gewoon goed voor mezelf te zorgen.

Dus ik ben zo verstandig om naar de huisarts te gaan als bepaalde klachten maar blijven aanhouden.

Die me vervolgens de stuipen op het lijf jaagt met de vragen die hij allemaal stelt. Anamnese heet dat, weet ik. De richting die hij me in stuurt stelt me niet bepaald gerust.

Daarnaast vind ik informatie op internet en uiteindelijk ben ik er bijna zeker van dat ik lijd aan hartfalen, het kan haast niet anders. Het zit niet alleen in de familie, familieleden die niet eens overgewicht hadden en niet eens bestraald zijn geweest maar wel voor hun 60ste hartaanvallen kregen. En dan nog de stress van de afgelopen jaren.

Maar mijn bestraling was rechts dus of dat ook hartschade kan geven, weet ik niet.

En ik slik al bijtijds cholesterolverlagers en medicijnen tegen hoge bloeddruk.

En tegenwoordig kunnen ze steeds meer.

En wat is eigenlijk kortademig, het is niet direct dat ik naar zuurstof snak, ’s nachts wakker word en de ramen opensmijt. Het kan vele malen erger.

Het zou dus kunnen, achteraf gezien, nu de uitslagen van het lab bekend zijn en

er geen enkele aanwijzing is voor hartfalen, dat ik last heb van een aanhoudende verkoudheid, dat deze na een week of zes bijna begon te herstellen maar doordat ik vanaf dat de kans bestond dat ik een hartpatient was geworden, ik alles uit mijn handen liet vallen, niet meer lette op gezond eten, vastgeklonken zat op mijn stoel, juist door dát gedrag

dat herstel tegenhield. Dat zou misschien kunnen.  Het is geen aanname, het is een optie.

Ik hoop dat het zo is. Ik zal er binnenkort meer van horen. Tot de volgende afspraak met mijn huisarts vind ik dit wel een leefbare gedachte.

Advertenties

Kringloopbril

Zonnebril gepast, stond wel aardig, ik zit niet verlegen om het modernste montuur. Wat heb je te verliezen voor een euro. Een euro. Waarom blijkt pas bij dragen dat ik er niet goed doorheen kan kijken?
Waardeloos geval dus. Want nog link ook.
Waarover ik dan ga nadenken.
Als je zelf niet meer door een bril kan kijken, waarom breng je hem dan naar de kringloop?
Kan een ander er dan wel plezier van hebben?
Gooi weg, zou ik zeggen.
Of een kind die hem als speelgoed gebruikt, bij verkleedtoneel.
Je brengt zo’n bril natuurlijk niet naar de kringloop met een briefje “misschien heeft een kind er nog wat aan voor de verkleedkist”.
En de kringloopmedewerkers zien er net als ik niets verkeerds aan af op het eerste gezicht.
Er wordt waarschijnlijk helemaal niet over nagedacht.
Ik heb met kleding wel gemerkt dat ik dingen weg deed, in de wegdoedoos, en dan later niet meer wist waarom ik er afstand van had gedaan. Meestal mankeert er echt wel wat aan als ik iets wegdoe. Een vlekje, een kraagje dat niet goed valt, een ritssluiting die niet strak ingezet is, een te krappe broekzak, versleten stukken, pluisjes ..
Daar heeft een ander net zoveel last van.
Dus weg ermee.
Een ander verhaal is het bij te groot of te klein geworden. Of op uitgekeken zijn.
Maar goed, voor zo weinig geld loop je nu eenmaal het risico dat je geld hebt weggegooid.
Goedkoop is duurkoop, zegt men wel.

Hoe ..

Gisteren was een stralende dag,

ik trapte de laatste kilometers licht omhoog met tegenzon

vandaag is grijs en wat moet je nou weer als werkloze gaan doen op zo’n maandag

ik dacht : ik wil een wijnkelder beginnen, maar hoe doe ik dat.

Dit zegt H. H. ter Balkt (17/9/1938 –  9/3/2015) erover:

Hoe een wijnkelder te beginnen

aan Vuurpijl

Neem vijftig flessenscherven.
Honderd stevige flessenscherven.
Flessenscherven die goed gebouwd zijn.
Vijfhonderd gelukkige flessenscherven.

Het is erg interessant om de scherven
in een jute zak of wijnkist te stoppen,
de groene scherven op de groene of
de witte op de witte te stapelen.

Scherven van wijnkruiken, wijnflessen.
Scherven van frankrijk en duitsland.
Voor het oog van de wijnetiketten
zijn alle flessenscherven gelijk.

Omdat het oog het zijne wil, voeg
aan de kelder aarde toe, zout, sterren.
Mooier nog: de adel van een straatkat
ondergegaan in een goed wijnjaar.

————————————
uit: ‘Laaglandse Hymnen’, 2003.