The Butler

Tot mijn verrassing sloot deze film mooi aan bij mijn activiteiten afgelopen zaterdag als demonstrant tegen racisme en uitsluiting en mijn werkzaamheden met vluchtelingen vanmorgen.
Prachtige film met mooie rol van Oprah Winfrey en vele gevoelige momenten. Op waarheid gebaseerd verhaal van een butler wiens vader in de katoenplantage is doodgeschoten die butler werd in het Witte Huis en meerdere presidenten bediende.
Voor het eerst dat ik naar een seniorenvoorstelling ging.
Eens kom je er toch maar voor uit.
En dan blijkt het wel te bevallen.
Je bent ineeens niet meer te oud voor veel dingen, maar in deze groep aan de jonge kant.
Gelukkig zijn er nog veel oudere mensen die naar de film gaan. Ik zag geen lege stoelen.
Het was een goedkoop kaartje waarbij je vooraf koffie of thee kreeg met een klein puddingbroodje, en in de pauze nog eens thee of koffie met een hartig hapje.
Voor een grote cappuccino hoefde je niet extra te betalen, en je hoefde ook geen paspoort te tonen.
Voor aanvang werd de film in de zaal aangekondigd, en in de pauze werd het programma van komende seniorenvoorstellingen uitgedeeld. Goede service, fijne mensen.
Er was een opener sfeer dan op een normale bioscoopavond, zo had ik zowel in de zaal als in het café aanspraak.

Hulde voor JT bioscopen. Voor herhaling vatbaar!

Demonstratie tegen racisme en discriminatie

Er zijn (tientallen?) jaren voorbijgegaan dat ik niet de straat op ben gegaan.
Maar gisteren was het dan zover.
Met mijn keuzedag naar Amsterdam.
Verzamelen op het Museumplein, en dan de mars naar de Dokwerker, wat nog een verrekte eind lopen is .
Ik was zo blij dat ik erbij was.
Onder o.a. jonge en oudere Marokkanen, Turken, Antillianen, Surinamers, Afrikanen te zijn, wij zijn allemaal wereldburgers, allemaal één, vrolijkheid, strijdbaarheid, en meermalen ook eens te ervaren hoe het is om in de minderheid te zijn, kwa ‘wit’.
Discriminatie en racisme zit diep in onze cultuur verankerd, en daar moeten we ons tegen verzetten.
rac15b

Lapje

Gekopieerde Trivia, Wikipedia.

“Wim Kayzer heeft als opvallend uiterlijk kenmerk een zwart lapje voor zijn linkeroog, dat blind is als gevolg van een vergissing bij een chirurgische ingreep, waarbij Kayzers oogzenuw onherstelbaar werd beschadigd”.

Wim Kayzer was in ‘Boeken’, hij schreef een dik boek over iemand die nog een paar dagen te leven heeft: “De laatste tafel”.