Voorzorg

Onder voortdurend geknal en in een miezerig regentje (sfeer) op de valreep op mijn laatste ronde nog – maar liefst – tien euro opgehaald.
Ik heb nog wat kalenders over.
Kon ze niet in de bus doen als mensen opnieuw niet thuis waren of geen zin hadden om open te doen.

Je kan het verwachten maar toch kijk je even raar als je dan dit ziet.

en een blok verder dit:

dichtgetimmerd.

Je kunt raden wat eraan vooraf is gegaan dat deze voorzorg nodig is.

Beetje te doen met de bewoners achter die brievenbussen.

Advertenties

Verkeerd beeld

Voor iedereen die vindt dat anderen een verkeerd beeld van ze hebben en meent daar zelf niks aan te kunnen doen, Apeldoorn geeft het betere voorbeeld:

‘Vaak verkeerd beeld Apeldoorn’

APELDOORN –Door digitale gele postit-papiertjes vol te schrijven,moet het beeld van Apeldoorn verbeteren.
Bron:Apeldoorns Stadsblad

(complete artikel)

Een onderzoek

(eigen vertaling)

Lower classes quicker to show compassion in the face of suffering

By Yasmin Anwar, Media Relations | December 19, 2011

BERKELEY —

Emotionele verschillen tussen rijk en arm zoals afgeschilderd in klassiekers als Charles Dickens “A Christmas Carol” and “A Tale of Two Cities,” zouden wetenschappelijk gefundeerd kunnen zijn. Onderzoekers aan Berkeley, ontdekten dat mensen uit de lagere sociaal-economische klassen meer fysiek op lijden zijn ingesteld, en sneller in het uitdrukken van compassie zijn dan hun rijkere tegenhangers.

Een vergelijkend onderzoek wees uit dat individuele personen in de hoogste en middenklassem minder goed noodsignalen konden vaststellen en erop reageren dan anderen. De sociaal-economische status korreleert met het niveau van empathie en compassie in het licht van emotioneel geladen situaties.

Niet dat personen uit de rijkste milieus ongevoelig zijn, zegt sociaal psycholoog Jennifer Stellar, “They may just not be as adept at recognizing the cues and signals of suffering because they haven’t had to deal with as many obstacles in their lives.”

In de hogere klasse is men meer op zichzelf gericht, opgegroeid met meer vrijheid en zelfstandigheid, zegt Jennifer.
Ze doen het waarschijnlijk beter in een individualistische, prestatiegerichte omgeving

Bij de studie werden 300 jongvolwassenen onderzocht, verdeeld in drie groepen, bij het bepalen van de klasse werd gekeken naar het inkomen en de opleiding van de ouders.

In het eerste experiment werden 148 jong volwassenen bekeken in hoe vaak en intens ze emoties als vreugde, tevredenheid, trots, liefde, compassie, plezier en ontzag ervaarden.
Aanvullend gaven ze aan in hoeverre ze het eens waren met stellingen als “When I see someone hurt or in need, I feel a powerful urge to take care of them,” and “I often notice people who need help.”

Compassie was de enige positieve emotie die bij de laagste klassen veel werd gezien.

In het tweede experiment keek een een nieuwe groep van 64 deelnemers naar 2 video’s: een instructie video en een emotioneel geladen video over gezinnen die omgingen met een kind met kanker.
De deelnemers toonden geen verschillen bij het kijken naar de neutrale instructie video, terwijl iedereen aangaf zich verdrietig te voelen in respons op de video over de gezinnen met een kankerpatientje.
Er werden hogere niveaus van compassie geconstateerd bij de laagste klassen.

De onderzoekers maten ook de hartslagen van de deelnemers tijdens het kijken
In de laagste klassen werden grotere dalingen waargenomen.

Je zou denken dat kijken naar het lijden van iemand stress zou verzoorzaken en de hartslag opvoeren, maar ze hebben juist ontdekt
dat de hartslag daalt alsof het lichaam zichzelf kalmeert om voor die ander te kunnen zorgen.

Tot slot werd een derde groep samengesteld, deze 106 personen werden lukraak verdeeld in paren en tegenover elkaar geplaatst in een zogenaamd interview met een manager. Om het stressniveau verder op te voeren werd er een geldprijs uitgeloofd aan diegenen die het beste waren. Uit gesprekken hierna kwam naar voren dat de deelnemers die de lagere klassen interviewden meer stress, angst en verbazing hadden dan hun rivalen en meer compassie en sympathie voor hun tegenstanders hadden.
Omgekeerd waren de deelnemers uit de hogere klassen minder goed in staat om emotionele pijnsignalen in hun tegenstanders te herkennen

Herkennen van lijden is de eerste stap om met compassie te reageren.
De resultaten suggereren niet dat de hoogste klasse niet zorgzaam is maar niet zo goed in het waarnemen van stress en angst.

(en nu nog de link naar het originele artikel plaatsen)

Ik ben iets aan de late kant omdat ik ergens binnendoor dacht te kunnen, maar ik botste op de spoorlijn, ik moest aan de andere kant zijn. Ik hoefde niet helemaal terug te lopen gelukkig, ik kon een stuk afsnijden door een smal paadje te nemen en dan afdalen langs de helling van gras, het was niet zo erg glad, toch voorzichtig schuin lopend … het regende zachtjes.

Met ‘íets aan de late kant’ bedoel ik dat ik op de afgesproken tijd voor de deur stond.

Een paar postbodes fietsten weg, verder een leeg gebouw, veel oranje, veel kasten met kastjes en deurtjes en nummers erop, ik zag op een bord dat de balie op dit tijdstip dicht was, ik belde aan, geen reactie. Het was onmiskenbaar de hoofdingang en ook de enige toegangsweg maar iets verder was toch nog een deur: daarop was een papiertje geplakt met “sollicitanten” en een routebeschrijving, een tekeningetje. Zoiets als gelijk rechts, gang door dan links.

Ik ben het hele pand door geweest, trappen op en af, verlaten kantoren, een lege kantine, bijna nergens iemand te zien, echt een nare sfeer, nog eens opnieuw proberen, nog eens terug, ah daar staat een mevrouw te roken, even vragen.
Ik kom bij een kantoortje waar ik waarschijnlijk moet zijn, waarom waarom heb ik nooit mijn telefoon bij me als het echt nodig is, aan de andere kant : is men verplicht een mobiele telefoon te bezitten?

De persoon is afwezig, in geen velden of wegen is iemand te bekennen, het is inmiddels een kwartier later en ik leg mijn cv op de tafel, ik weet het niet meer, de groeten.
Bijna weer buiten kom ik dan toch mensen tegen, zij zijn het.
Ik heb een afspraak met meneer X.
Maar een jongedame voert het woord. Meneer x op de achtergrond, zegt niks, kijkt niet vriendelijk, ik voel me in elk geval niet prettig in zijn gezelschap. Anders “ niet prettig” dan van gewoon wat sollicitatiespanning.

Als ik een afspraak met meneer x heb verwacht ik een afspraak met meneer x te hebben, als het dan iemand anders is, of iemand erbij, mag er iets toegelicht worden, vooraf, vind ik.
Ik probeer aan te geven dat het moeilijk te vinden was, in andere situatie wordt dat wel gevraagd, nu niet, maar ik wil het even kwijt, ik moet even bijkomen.
Goed hoor, wordt er gezegd. En : U hebt het toch maar gevonden.
Niet precies wat ik wilde horen.
Al moet een postbode altijd alles kunnen vinden natuurlijk. En zou dit gunstig moeten zijn.
Het gesprek begint, ik vertel wat over mezelf, en zij over de functie.

Maar het ergste komt nog.
Meneer x heeft nog geen woord gesproken, zit ook niet aan de tafel, maar verder weg, ik vind het een ongemakkelijke situatie, hij staart mij onophoudelijk en kritisch aan.
En dan vanuit het niets: ‘ik zag u bovenaan de trap hijgen’

BOM

Betrapt. Drie weken eenzame opsluiting?

Wat in godsnaam zeg je op zoiets?

Ik sta elke dag om 5 uur op om de krant te bezorgen, zou leuk zijn om zo vlak voor de kerst door te stomen van krantenjongen naar postbode, een voordehandliggende stap zou ik denken, vooruitgang, van elke ochtend zo vroeg naar enkele middagen, en behalve meer verantwoordelijkheid na een aantal maanden opname in het pensioenfonds! maar er wordt nu een deur voor mij in het slot geknald.
Die kranten haal ik elke ochtend bij een depot op, dat is in ieder geval al een half uur fietsen, als ik klaar ben is het nog geen 7 uur, een lange dag met traplopen, boodschappen, wandelen, fietsen, huishouden, noem maar op, volgt.
En een conditie groeit alleen maar. Door te doen.

‘ik zag u bovenaan de trap hijgen’.

Gezakt dus.

weinig tips

tips tegen de somberte in 1Vandaag

*dure aankopen uitstellen
*niet gaan geloven in de slechte vooruitzichten, elkaar niet bang maken ‘waar is die recessie dan’ (ik zie niks)
*schulden beperken
*huis kopen? onderhandelen
*kritisch naar de bank kijken

was dat alles?

Mini-cursus fotografie

ik heb niet gevraagd of ik deze foto mag plaatsen, maar ik zet haar naam erbij.
als ik wel eens ergens vraag of ik iets mag gebruiken: een logo, plaatje of foto, reageren mensen vaak verbaasd dat je blijkbaar van copyright hebt gehoord, want niemand doet het nog tegenwoordig, on the internet.
Hm.

De foto- opdracht voor vandaag is HANDEN.

Deze foto is van Elsa Kramer, mooie foto en inspirerende opdracht.